Ik at vandaag een broodje halfom

Vandaag at ik een broodje halfom. Geen wereldnieuws lijkt me, ook vond ik het geen noodzaak om hiervan een Instagram-post te maken. Maar het eten van het broodje deed ik eigenlijk niet omdat ik er trek in had of omdat ik een enorme fan van broodjes halfom ben. Eigenlijk helemaal niet, kwam ik achter. De reden was een heel andere gisteren sprak ik met iemand over het feit dat mijn ouders getrouwd zijn op de verjaardag van wijlen mijn opa. Ik vind dat een geniaal idee en een mooi gebaar. Daarnaast helpt het ook om zo’n dag te onthouden.

Maar terug naar mijn opa, de wonderbaarlijke Govert Eichhorn. Een brombeer met wie ik regelmatig even een broodje ging eten. Vaak een broodje haring bij Arie op de Leyweg, soms naar Kraan op Scheveningen en heel af en toe een broodje halfom bij een obscure snackbar in de Betje Wolffstraat. Elke keer als hij dan zo’n broodje naar binnenwerkte, dacht ik weer “bah”. En toch, zo’n 15 a 20 jaar later, was ik ineens benieuwd hoe dat nu smaakte en wat het precies was toen ik aan de toonbank van Broodje van Dootje stond.

“Doet u mij maar een broodje Osseworst en een broodje halfom?”, ik hoorde het uit m’n mond komen. Even terug in de tijd qua gedachten. Dat lukte, ik voel me een jaar of 20 en reed m’n opa rond in Den Haag in m’n grijze Golf II. Ik een broodje kroket en hij een broodje halfom en mooie gesprekken over Steve Davis en Stephen Hendry. Wie was er nu beter en waarom? Google>. Onderweg naar de volgende klant at ik m’n broodje op, althans twee happen. Dat halfom is helemaal niets voor mij. Desalniettemin kocht ik voor die 3,50 euro een trip to memorylane.

CommerciĆ«le jehova’s of analoge spam

Het valt me de laatste tijd erg op dat het centrum bevolkt door mensen die ik bestempel als commerciĆ«le Jehova’s. Tijdens een klein rondje door ‘de stad’ werd ik aangesproken door mensen die telefoonkaarten wilden verkopen, me lid wilden maken van een loterij, iets wilden vragen over mijn voedingspatroon, stalkers van Hello Fresh, 2 lieve meisjes die me een stukje dode boom wilden aansmeren en nog een laatste setje in de weg staanders die ik wist te ontwijken.

Ik wil dit niet! Moet ik dan met een ‘NEE, NEE, NEE’-button over straat om die analoge spam te ontlopen ofzo.

2016-1946 = 70 #Dewereldingetallen

De wereld in getallen. Zo heette mijn wiskunde methode op de middelbare school. Maar het beschrijft ook wel een beetje de manier waarop ik naar de wereld kijk in veel gevallen. Getallen zijn fijn, duidelijk, helder, maken je niet nerveus en laten je niet in de steek. 2016-1946 = 70, 2016-1994 = 22. Voor de gemiddelde lezer zomaar getallen, nummers en sommetjes. Voor mij is dat anders. Morgen zou ze 70 zijn geworden. Het grappige dat ik dat nog voor me zie als kind. Een ritueel dat ieder kind wel kent. De dag daarvoor bloemen kopen, kaartje en ander cadeau om ‘s ochtends te kunnen geven. Dat ik 22 jaar later nooit meer thuis had gewoond, dat besef, ja, dat kloterige kwartje valt nu eigenlijk pas.

Verdriet verandert, het buigt mee, soms althans, en soms ook niet. Wel voel ik me vaak wel een 15 jarige jongen op de momenten dat ik me echt verdrietig of machteloos voel. De afgelopen weken waren niet echt de beste uit mijn leven. Met name door een inzicht dat met het bovenstaande te maken heeft. Ik ben geen 15 jarige halfwees meer, ik ben een 37 jarige licht corpulente man met huis, kat, grijzend haar, een baan en een stationcar. Aan de buitenkant alles prima voor elkaar, maar die 15 jarige jongen in me begint te begrijpen dat er steeds meer vragen zijn die hij zelf, zonder hulp van zijn moeder moet beantwoorden. Dingen die hij moet oplossen zonder raad en daad van diegene op dat voetstuk die alles wist en ondanks alles altijd was en zou moeten zijn. Natuurlijk weet hij dat als hij goed om zich heen kijkt, alles gekleurd is, maar veel lijkt onder laagje vergeeld vernis te zitten. Ook al heeft hij een aantal mensen om zich heen die hij liefheeft en van wie hij ontzettend veel houdt. Maar de vragen die voor liggen, wat had hij die graag met haar willen beantwoorden, haar inzichten willen weten en toch lekker eigenwijs zijn eigen ding willen doen. Dat laatste is in de afgelopen 22 jaar niet veranderd, ik ga mijn eigen weg. En ja, dan duurt het soms een jaar of 20 voordat je beseft dat de mooie en moeilijke dingen in het leven mijn verdriet in een ander kader en perspectief plaatsen. Het gaat in mijn geval niet weg, dat wil ik ook niet, het gaat mee en krijgt een andere vorm, een ander gedaante.

vindt iets, luistert plaatjes en drinkt whisky