Category Archives: Whisky

Canada : Neil Young, IJshockey, Meren en …. whisky

Op aanrader van de slijter (waarvoor dank Elise) probeerde ik eens iets anders. Even uitstapje weg van Ardbeg, Lagavulin, Coal Ila en Laphroaig. Ik wilde eens een Amerikaanse whisky proberen. Iets met graan, rogge zonder dat het een slappe zoete bende werd.

Na een aantal opties besproken te hebben kwam de Pendleton 1910 12 y/o uit de bus als beste optie. Maar ja, dit was eigenlijk meer een Noord-Amerikaanse whisky. Gemaakt in Oregon (USA), maar op basis van rogge/rye uit Canada. Een experimentje dus. Maar het lijkt een veilige keuze met een ‘zilveren’ medaille van het Canadees Whisky festival van 2011 op zak.

En het valt me zeker niet tegen. Geen powerhouse als een Arbeg, zeker niet. Maar een heerlijke avondwhisky, vol van smaak, iets zoetig. mooi donker van kleur. Erg makkelijk te drinken.

Neus: Niet heftig, zoetig, iets gebrands. Je zou er botterscotch en creme brulee in moeten kunnen herkennen. Misschien volgende keer 😉

Palet: Ook zoet. Suikerig, karamel en dit gecombineerd met iets ‘spicy’. Een echt fruitvliegjestrekker! Kleverig, plakt aan het glas en voelt ook wat gelei-achtig in de mond.

Afdronk: best lang, warm, cognac achtig met een flinke tik, iets peperigs.

S1206-2Al met al, een heerlijke verrassing. Houd je van peat en jodium? Sla ‘m over, houd je van een zachtere whisky, schenk er dan 2 in 😉

 

 

 

Muzikale tip: Wolf in Loveland – Wolf in Loveland

Af en toe, heel af en toe kom ik ineens muziek van eigen bodem tegen die mij raakt en waar ik oprecht blij van word. Vaak worden we bestookt met alle commerciele troep van Idols, Holland Kotst Talent uit en dergelijke. Weinig inspirerend in vele gevallen en vaak ook zodanig ‘slick’ en ‘smooth’ dat het mij niet meer raakt. Ik houd van eerlijke muziek, puur, duidelijk. Het oude oeuvre van Neil Young, de eerste lp’s van Steve Earle, Ryan Adams en Them.

Tijdens een popronde in Almere kwam ik in aanraking met de band Wolf in Loveland. Een grote groep jonge wolven uit de regio Rotterdam. Ze spelen aanstekelijke, herkenbare en prettig in het gehoor liggende folk-achtige klanken. Een aantal nummers van het album valt mij direct op en wil ik graag met jullie delen.

On the road

Had een nummer van een van m’n muzikale helden Robert Earl Keen Jr. kunnen zijn. Je ziet de roadtrip voor je.

Every Corner – Every Band

Geweldig combinatie van gitaar/gitaren en meerdere stemmen.

Tattoos

Een mooi, gevoelig nummer met heel veel herkenning. Geen Swallow of Phoenix tattoo, maar een beertje en andere zaken. De Lebenslauf van ondergetekende met als eind “a girl with no tattoos ….” 😉

Ik zou zeggen niet twijfelen, ga naar Spotiy/Deezer of zulks en luister naar deze mooie muziek.

Ouder en beter? #Laphroaig 18 y/o #whisky

Laphroaig is vaak power, peat, rokerig en stevig. Vooral de 10 y/o die iedere whisky-drinker ooit wel eens dronk, is een ‘echte mannen’-whisky. Met die gedachte schafte ik ook de 18 y/o aan, iets minder power en rook en meer detail. Daarnaast is dit ook een betaalbare oudere Islay whisky.

Hoe bevalt de Laphroaig 18 y/o? Top! Als opvolger van de 15 y/o moest men ook wel een waardige whisky neerzetten. De kleur is wat donkerder. Sommigen noemen het Sunlight, Golden. Zoiets dus. Waar je Laphroaig zeg, zeg je peat. Ook de 18 y/o is en blijft een flinke jongen op dat vlak, maar minder scherp en hard dan z’n 10 y/o broertjes. Die 8 jaar extra heeft voor iets meer diepte gezorgd. Wel heeft deze whisky tijd, liefde, warmte of klein druppeltje water nodig om zichzelf helemaal over te geven aan de drinker. Inschenken en achterovergooien is echt zonde van de whisky.

Naast de turf vielen mij de citrustonen en een beter paracetamollige smaak op. Niet direct een mooie combinatie, maar bij het proeven zelf viel bij mij de twijfel weg. Wat een heerlijke whisky onder het rook en turf komen licht zoete en wederom citrusachtige smaak op. Een geweldige prikkeling en streling van de tong die overgaat in een stevige afdronk waar geen einde aan lijkt te komen die niet verbergt dat het hier om een Islay whisky gaat. Een absolute aanrader voor liefhebber van Islay whisky, een Islay die geen tik in je gezicht effect geeft!

 

 

 

Dag 13: Almere is geweldig als je een whisky-junkie bent #30daysalmere

In steden als Den Haag (Van Zuylen), Amersfoort (Van Wees), Bergen op Zoom (DH 17), Scharnegoutum (Schuur) en Geleen (Whiskyfriend) voel ik altijd een bijna onbedwingbare drang om even langs te wandelen, nieuwe aanwinsten te bekijken en zeer veel gevallen met een geweldige fles het pand weer te verlaten. Ik kom nu al ruim een jaar bijna wekelijks in Almere en heb deze drang nog nooit gehad. De lokale Deen, Dirk, Mitra en Gall & Gall hebben slechts het ‘standaard’ werk en weinig interessant spul. Dus in het kort, ook nog nooit iets gekocht, want ik word gewoonweg niet zo blij met een fles VAT69, Jan Wandelaar of smakeloze Chivas of een overpriced Dimple. Nee, mensen. Ik stap weer gewoon in de auto en kijk rond op andere plekken. De ware whiskyliefhebber heeft niets met Almere. Uiteraard zal ik hier verder geen nare vergelijkingen over maken, dat kunt u zelf wel. Maar mijn mening is dat je Almere vooral met voldoende whisky achter de kiezen het beste overleeft….

Highland 12 y/o Hippe Bal-lozen whisky zonder karakter

De gemiddelde Gall & Gall en slijterij van de grote ketens loop ik snel voorbij – behalve Van Der Boog in Rijswijk uiteraard – vanwege het beperkte assortiment, de gemiddeld veel hoge prijzen en de standaard whiskies die men verkoopt. Soms komt het echter zo uit dat je verleid wordt naar binnen te lopen en toch een flesje te kopen. Zo ook een aantal weken geleden. Voor een te bakken taart had mijn vriendin een of andere likeur nodig. Bij het betreden van de Gall & Gall zag ik een Highland Park 12 y/o in de aanbieding. Voor 35,00 euro een single malt van een bekende distillery, het klonkt te mooi om waar te zijn. Niet alleen de prijs had me moeten waarschuwen, ook de ‘hippe’/vernieuwde vorm van de fles straalde iets commercieels en mainstreamigs uit…..

Tijdens diverse proeverijen heb ik vooral oudere series en speciale bottelingen van Highland Park gedronken en zelf had ik nog geen fles hiervan in de kast. Dat kon niet! Dus koos ik voor de instapper van Highland Park. Wat een tegenvaller is dat.

Hoewel de kritieken her en der nog wel een soort van positief zijn, ben ik echt direct genezen. Een site als Master of Malt geeft deze whisky een 4,5 uit 5. Mijn beleving is de volgende..

Kleur: Gelig, te makkelijk om de vergelijking te maken met een bepaald niet te drinken goedje.
Neus: Fris, citrusachtig en ‘open’ geur, maar mist voor mij kracht.
Smaak: Flets, relatief weinig diepte, zoetig/honingachtig. Iets ziltig misschien.
Afdronk: Bij de afdronk voel ik me bedrogen. Het is flets, gemaakt, commercieel, weinig uitgesproken. Niet vies, maar niet sprankelend.

De oudere Highland Parks die ik eerder dronk – ouder in leeftijd en ouder in botteling – waren karakteristieker, echter, mannelijker. Hadden een letterlijk en figuurlijk meer peper in de reet! Zoals bv de Thor en een 1997/2010 botteling van Douglas Laing. Al moet ik natuurlijk wel toegeven dat je voor een kleine 30 euro een nette whisky hebt, maar geen karakter, geen spraakmaker!